PassionOver90 Perugia 2004
De wedstrijd eindigde in 0-0. De herinnering nooit.
Sommige awaydays vergeet je vanwege de uitslag.
Perugia vergeet je ondanks de uitslag. Februari 2004. De eerste Europese awayday.
Niet met een supportersbus richting Duitsland of België. Nee, meteen Italië. Vliegen op Rome, tussen toeristen en rugzakken, met ergens in je achterhoofd dat PSV later die week nog een wedstrijd moest spelen.
Maar zoals zo vaak bij Europese trips bleek het voetbal uiteindelijk slechts een hinderlijke onderbreking van de trip.
Voetbal tussen 2000 jaar geschiedenis
Voordat er überhaupt een bal werd geraakt, stond de PSV-vlag al tussen de eeuwenoude muren van het Colosseum.Dat beeld zegt eigenlijk alles. Duizenden kilometers van huis, met een rood-witte vlag tussen de geschiedenis van het Romeinse Rijk. Niet omdat het moest. Maar omdat je wilt laten weten dat je er bent geweest.
Voetbal meenemen naar plekken waar voetbal eigenlijk even helemaal niet belangrijk is. Het Colosseum. Het Vaticaan. Pleinen vol scooters.
Europa lag open. En wij stonden er middenin.
Treinkaartjes en nieuwe vrienden
Het echte verhaal begon niet in een stadion. Het begon op station Termini. In de rij voor treinkaartjes.
Mensen die elkaar een uur eerder nog nooit hadden gezien, raakten aan de praat. Eerst over PSV. Daarna over de uitwedstrijd. Daarna over de trip en hoe iedereen op dit punt was gekomen. Vriendschappen ontstonden spontaan. Niet omdat iemand dat bedacht had.
Maar omdat awaydays zo werken.
Voor je het weet zit je met een groep gelijkgestemde in dezelfde trein, onderweg naar een stad waar niemand ooit eerder geweest is. Een eigen coupé, doordat lokale reizigers spontaan in een andere coupé gingen zitten.
Onderweg gingen de eerste blikken bier al open. De reis duurde uren. Liedjes werden ingezet, verhalen werden gedeeld en langzaam ontstond dat gevoel dat iedere Europese awayday uiteindelijk krijgt: het gevoel dat je ergens naartoe reist zonder precies te weten wat je gaat meemaken.
Welkom in Perugia
Dan ineens hangt daar dat blauwe bord.
PERUGIA.
Niet groter dan een stationsnaam hoeft te zijn. Maar op dat moment voelde het alsof je op een andere planeet was aangekomen. Een Italiaanse studentenstad. Smalle straatjes. Geen typische voetbalbestemming.
Juist daarom bijzonder of kwam het door de politie ontvangst op het station?
Met zwaailichten naar het stadion
Na het indrinken in de lokae pub, stonden de bussen klaar. Politie voorop. Blauwe lampen die door de nacht flitsten.
Een colonne richting het stadion. Dat onscherpe beeld vanuit de bus zegt achteraf misschien wel meer dan welke stadionfoto dan ook.
Snelheid in de foto vastgelegd. Spaning. Vooruitkijken. Hopen op de overwinning in een onbekend stadion.
De wedstrijd waar niemand meer over praat
Perugia tegen PSV.
0-0.
Mijn vader nam de wedstrijd thuis op VHS op. Deze is nooit teruggekeken. Misschien zegt dat alles. Want als iemand vandaag over Perugia begint, denk ik niet aan kansen. Niet aan opstellingen. Niet aan scheidsrechters. Ik denk aan regen.
Regen, regen en nog meer regen
Het kwam met bakken uit de lucht. Geen overkapping. Geen droog plekje. Gewoon nat.
Op de tribune ontstond direct een kleine economie. Italiaanse verkopers zagen handel. Supporters zagen ook handel. Vers gekochte regenjassen werden alweer doorverkocht voordat ze goed en wel waren aangetrokken. Maar naarmate het harder bleef regenen, veranderde ook de marktwerking. Daardoor gingen de prijzen snel omhoog en bij droogte weer omlaag.
Vraag en aanbod bewogen simpelweg mee met hoe nat iedereen inmiddels was geworden. Het was een prachtig stukje economische logica op een betonnen tribune in Umbrië.
Of zoals het daar voelde:
“Als je toch al zeiknat bent, waarom zou je dan nog de volle prijs betalen?”
Het soort detail dat je twintig jaar later nog steeds weet.
Ver weg van huis
Op de foto’s zie je een stadion dat alles behalve modern oogt.
Beton. Hekken. kale tribunes. Een uitvak dat aanvoelde als alles behalve comfortabel. En daar stonden ze. Honderden PSV-supporters. Doorweekt. Maar aanwezig.
Zoals supporters dat doen.
Een stad die pas laat wakker werd
Perugia bleek een studentenstad. En studentensteden leven volgens andere regels. Toen wij dachten dat de avond bijna voorbij was, moest hij nog beginnen. De dancing ging pas rond drie uur ’s nachts open. Drie uur. Net toen iedereen eigenlijk op instorten stond. Alsof Italië een totaal ander ritme kende. Alsof de nacht daar opnieuw begon zodra de onze eindigde. En natuurlijk kwam op enig moment de politie ook even meekijken.
Want iedere goede awayday heeft minstens één verhaal nodig dat je thuis nauwelijks kunt uitleggen.
Pisa als toetje
De volgende ochtend ging de reis verder. Nog even naar Pisa. Even die foto maken. Zoals iedere toerist dat doet. Toen vonden we het heel normaal. Nu voelt het bijna absurd. Binnen drie dagen:
- Rome
- Colosseum
- Vaticaan
- Perugia
- Politie-escortes
- Europees voetbal
- Studentenleven
- Pisa
- Scheve toren
Allemaal verpakt in één awayday.
Wat Perugia echt betekende
- Perugia was niet de beste wedstrijd.
- Niet de belangrijkste wedstrijd.
- Misschien niet eens de meest bijzondere Europese trip die nog zou volgen.
- Wel de eerste.
- De awayday waarin duidelijk werd dat Europees voetbal nooit alleen over voetbal gaat.
- Het gaat over de reis.
- Over je maten en nieuwe vriendschappen.
En zoals supporters vaak zeggen:
“De wedstrijd is vaak niets meer dan een hinderlijke onderbreking van negentig minuten.”
Want wat blijft hangen zijn de verhalen. Een PSV-vlag bij het Colosseum. Een trein vol onbekenden die vrienden werden. Blikken bier die vroeg opengingen voor een urenlange treinreis door Italië. Regen op een open tribune. Een studentenstad die pas wakker werd als wij eigenlijk naar bed wilden. En het besef dat je nooit meer hetzelfde naar uitwedstrijden zult kijken.
De wedstrijd eindigde in 0-0.
Maar de herinnering won met ruime cijfers.
💿 Terrace classic of the Story
How Come – D12
📍 Awayday Facts
🇮🇹 Perugia, Italië
📅 Februari 2004
⚽ Perugia – PSV 0-0
✈️ Via Rome
🚆 Treinreis station Termini
☔ Zeikregen
🏛 Bonusstop: Pisa
🖤 Herinneringswaarde: 10/10
“De wedstrijd staat ergens op een VHS-band. De herinnering draait ruim twintig jaar later nog steeds.”
