PassionOver90 ENSCHEDE. 14:30.
Autocombi of buscombi. Ieder zijn ritueel. Met een busje of eigen auto. Of met je maten opstappen bij het Philips stadion.
De bus vertrekt vroeg. ESPN aan op een telefoon tussen de stoelen. Samenvattingen van zaterdag die volledig gemist waren. Feyenoord op het scherm, biertje erbij, voorspellingen die steeds stelliger worden naarmate de kilometers wegtikken.
De auto’s kiezen hun eigen tempo. A50. Cruise control. De Matchday Mixtapes voor deze awayday uit de speakers. Geen haast, geen schema. Alleen de Grolsch Veste die ergens verderop wel bereikt wordt.
Bij aankomst hetzelfde beeld als altijd. Hekken. Regels. Een verbodsbord die ieder jaar groter lijkt te worden. De spanning die langzaam oploopt.
Dan voetbal.
Twente opent via Younes Taha. PSV draait het in drie minuten om via Guus Til. 1-2 ruststand. Uitvak denkt aan drie punten. Maar voetbal trekt zich weinig aan van plannen.
Weghorst.
Weidmann.
Binnen vier minuten kantelt alles.
3-2.
De terugreis voelt langer dan de heenweg. Muziek aan voor de afleiding. Niemand zegt veel. En ergens tussen Enschede en Brabant verschijnt onverwacht een nummer dat niet in de mixtapes stond.
“You Can’t Always Get What You Want.”
Perfecte soundtrack voor een zondag waarop de punten gewild waren, maar toch niet altijd meegaan naar Eindhoven.
